اتصالات فولادی ASTM A420؛ بررسی تخصصی گریدهای WPL3، WPL6، WPL8 و WPL9 از دیدگاه متالورژی | پتروفیتینگ

مقدمه

در صنایع نفت، گاز، پتروشیمی، پالایشگاه‌ها و تأسیسات برودتی، اتصالات لوله‌کشی باید علاوه بر تحمل فشار و بارهای مکانیکی، در دمای طراحی نیز چقرمگی کافی داشته باشند. کاهش دما می‌تواند رفتار شکست فولاد را تغییر دهد و در برخی مواد، احتمال شکست ترد را افزایش دهد؛ شکستی که ممکن است بدون تغییر شکل پلاستیک قابل‌توجه رخ دهد.

استاندارد ASTM A420/A420M برای اتصالات فولادی کربنی و آلیاژی ساخته‌شده به روش‌های شکل‌دهی، آهنگری و فرایندهای مجاز دیگر، در سرویس دمای پایین تدوین شده است. این استاندارد اتصالات بدون درز و جوشی را در بر می‌گیرد و الزاماتی برای ترکیب شیمیایی، خواص مکانیکی، عملیات حرارتی و آزمون ضربه تعریف می‌کند.

چهار گرید مهم این استاندارد عبارت‌اند از:

• ASTM A420 WPL3

• ASTM A420 WPL6

• ASTM A420 WPL8

• ASTM A420 WPL9

این گریدها از نظر درصد نیکل، ساختار متالورژیکی و دمای آزمون ضربه با یکدیگر تفاوت دارند. بنابراین انتخاب گرید مناسب باید بر اساس حداقل دمای طراحی، فشار، ضخامت، کد طراحی و شرایط واقعی بهره‌برداری انجام شود.

پتروفیتینگ با تمرکز بر معرفی تخصصی تجهیزات پایپینگ و استانداردهای صنعتی، در این مقاله به بررسی ویژگی‌های متالورژیکی، تفاوت گریدها و نکات فنی انتخاب اتصالات فولادی ASTM A420 می‌پردازد.

1. استاندارد ASTM A420 چیست؟

ASTM A420/A420M استاندارد مشخصات اتصالات فولادی کربنی و آلیاژی برای سرویس دمای پایین است. این استاندارد برای قطعاتی به کار می‌رود که در سیستم‌های لوله‌کشی تحت فشار یا کاربردهای مرتبط با تجهیزات تحت فشار نصب می‌شوند.

نمونه‌های متداول این اتصالات عبارت‌اند از:

• زانویی جوشی (Butt-Weld Elbow)

• سه‌راهی (Tee)

• تبدیل هم‌مرکز و غیرهم‌مرکز (Concentric and Eccentric Reducer)

• کپ (Cap)

• اتصالات دیگر مطابق استانداردهای ابعادی مربوط

استاندارد ASTM A420 به‌تنهایی شکل و ابعاد تمام اتصالات را تعریف نمی‌کند؛ برای مثال، ابعاد بسیاری از اتصالات جوشی متداول با ASME B16.9 مرتبط است. بنابراین مشخصات متریال، ابعاد، کلاس فشار و الزامات نصب باید به‌صورت هماهنگ بررسی شوند.

تفاوت مهم: ASTM A333 استاندارد لوله‌های فولادی سرویس دمای پایین است؛ ASTM A420 استاندارد اتصالات این سیستم‌هاست. این دو استاندارد مکمل یکدیگرند، اما یکسان نیستند.

2. معرفی گریدهای ASTM A420

2.1 فولاد ASTM A420 WPL6

WPL6 یکی از گریدهای پرکاربرد اتصالات فولادی برای سرویس دمای پایین است. این گرید عمدتاً فولاد کربنی با کنترل ترکیب شیمیایی و الزامات چقرمگی ضربه‌ای است.

در این گرید، کربن حداکثر حدود 0.30 درصد وزنی و منگنز در محدوده تقریبی 0.50 تا 1.35 درصد قرار دارد. حدود دقیق سایر عناصر باید با نسخه معتبر استاندارد تطبیق داده شود.

منگنز در استحکام و سختی‌پذیری فولاد نقش دارد و کنترل کربن برای دستیابی به تعادل میان استحکام، شکل‌پذیری و جوش‌پذیری اهمیت دارد.

دمای آزمون ضربه متداول این گرید در استاندارد برابر با حدود منفی 45 درجه سانتی‌گراد است.

کاربردهای احتمالی WPL6 شامل اتصالات خطوط فرایندی، خطوط انتقال سیالات سرد و سیستم‌های تحت فشار است که دمای طراحی و الزامات مهندسی آن‌ها با این گرید سازگار باشد.

2.2 فولاد ASTM A420 WPL3

WPL3 یک فولاد نیکل‌دار با مقدار نیکل تقریبی 3.2 تا 3.8 درصد وزنی است. افزودن نیکل یکی از روش‌های متالورژیکی برای بهبود چقرمگی فولاد در دماهای پایین محسوب می‌شود.

نیکل بر رفتار شکست و دمای گذار از رفتار چقرمه به ترد اثر می‌گذارد. با این حال، مقدار نیکل به‌تنهایی تضمین‌کننده عملکرد قطعه نیست؛ کیفیت فولاد، ریزساختار، عملیات حرارتی و نتایج آزمون ضربه نیز اهمیت دارند.

دمای آزمون ضربه متداول WPL3 حدود منفی 100 درجه سانتی‌گراد است.

این گرید در برخی خطوط و تجهیزات فرایندی با دمای پایین‌تر از محدوده کاربرد متداول WPL6 قابل بررسی است. انتخاب نهایی باید بر اساس دمای طراحی و الزامات کد مربوطه صورت گیرد.

2.3 فولاد ASTM A420 WPL8

WPL8 یک فولاد نیکل‌دار با مقدار نیکل تقریبی 8.4 تا 9.6 درصد وزنی است. این میزان نیکل، آن را از گریدهای کربنی و گریدهای نیکل‌دار با درصد پایین‌تر متمایز می‌کند.

نیکل در این سطح می‌تواند امکان دستیابی به چقرمگی موردنیاز در دماهای بسیار پایین را فراهم کند. WPL8 در سرویس‌های برودتی و برخی کاربردهای کرایوژنیک مطرح است.

دمای آزمون ضربه متداول این گرید حدود منفی 195 درجه سانتی‌گراد است؛ دمایی نزدیک به محدوده دمای جوش نیتروژن مایع در فشار اتمسفری.

به دلیل دمای سرویس پایین، کنترل ترکیب شیمیایی، عملیات حرارتی، خواص مکانیکی و کیفیت ساخت اهمیت زیادی دارد. همچنین، الزامات جوشکاری و سازگاری فلز پرکننده باید متناسب با گرید و کد طراحی بررسی شوند.

2.4 فولاد ASTM A420 WPL9

WPL9 یک فولاد آلیاژی نیکل‌دار با مقدار نیکل تقریبی 1.6 تا 2.24 درصد وزنی است. این گرید از نظر ترکیب و عملکرد دمای پایین با WPL6 و گریدهای نیکل‌دارتر تفاوت دارد.

نیکل به بهبود چقرمگی در دماهای پایین کمک می‌کند. با این حال، میزان چقرمگی نهایی به ترکیب کامل فولاد، ریزساختار، عملیات حرارتی و کیفیت ساخت وابسته است.

دمای آزمون ضربه متداول WPL9 حدود منفی 75 درجه سانتی‌گراد است.

این گرید برای کاربردهایی قابل بررسی است که نیاز دمایی آن‌ها فراتر از محدوده متداول WPL6 باشد، اما به الزامات دمایی WPL3 یا WPL8 نیاز نداشته باشند. انتخاب گرید باید با مشخصات واقعی پروژه تطبیق داده شود.

3. مقایسه گریدها از نظر دمای آزمون ضربه

یکی از تفاوت‌های مهم گریدهای ASTM A420، دمای انجام آزمون ضربه چارپی V-notch است.

گرید	عنصر آلیاژی شاخص	دمای آزمون ضربه متداول
WPL6	فولاد کربنی با کنترل ترکیب	°C 45-
WPL9	نیکل حدود 1.6–2.24%	°C 75-
WPL3	نیکل حدود 3.2–3.8%	°C 100-
WPL8	نیکل حدود 8.4–9.6%	°C 195-

این مقادیر مربوط به دمای آزمون ضربه استاندارد هستند؛ نباید آن‌ها را مستقیماً با حداقل دمای مجاز بهره‌برداری یکسان دانست.

دمای مجاز سرویس به کد طراحی، ضخامت، تنش، جزئیات ساخت و جوشکاری، شرایط بارگذاری و الزامات پروژه وابسته است. معیار پذیرش انرژی ضربه نیز باید از نسخه استاندارد حاکم بر سفارش استخراج شود.

4. بررسی متالورژیکی گریدهای WPL

4.1 نقش نیکل در فولادهای سرویس دمای پایین

نیکل یکی از عناصر مهم برای بهبود چقرمگی برخی فولادها در دماهای پایین است. در فولادهای فریتی، کاهش دما می‌تواند موجب افزایش تمایل به شکست ترد شود؛ افزودن نیکل در ترکیب و ریزساختار مناسب می‌تواند رفتار شکست را بهبود دهد.

به‌طور کلی، گریدهای WPL3، WPL8 و WPL9 به دلیل نیکل کنترل‌شده، برای شرایط دمایی متفاوت طراحی شده‌اند. اما نمی‌توان عملکرد آن‌ها را فقط با درصد نیکل رتبه‌بندی کرد؛ عملیات حرارتی و نتایج آزمون محصول واقعی نیز باید بررسی شوند.

4.2 نقش کربن و منگنز

کربن در استحکام و سختی‌پذیری فولاد نقش دارد. با افزایش کربن، ممکن است استحکام افزایش یابد، اما جوش‌پذیری و برخی ویژگی‌های چقرمگی نیز تحت تأثیر قرار می‌گیرند.

منگنز در استحکام و کنترل ساختار فولاد مؤثر است. نسبت کربن و منگنز، همراه با کنترل ناخالصی‌هایی مانند فسفر و گوگرد، برای دستیابی به خواص مناسب اهمیت دارد.

فسفر و گوگرد باید در حدود مجاز استاندارد کنترل شوند؛ زیرا مقادیر نامطلوب آن‌ها می‌توانند بر رفتار شکست، شکل‌پذیری و کیفیت ساخت اثر منفی بگذارند.

4.3 ریزساختار و عملیات حرارتی

عملیات حرارتی یکی از مراحل مهم تولید اتصالات ASTM A420 است. بسته به گرید و روش تولید، شرایطی مانند نرماله‌کردن، نرماله‌کردن و تمپر، آنیل یا کوئنچ و تمپر می‌تواند در چارچوب استاندارد به کار رود.

هدف از عملیات حرارتی، دستیابی به خواص مکانیکی و چقرمگی موردنیاز و کنترل اثرات فرایند شکل‌دهی است.

در فولادهای نیکل‌دار، عملیات حرارتی مناسب در کنار ترکیب شیمیایی کنترل‌شده برای دستیابی به رفتار قابل‌اعتماد در دمای پایین اهمیت دارد. شرایط دقیق دما و زمان باید از استاندارد و سوابق تولیدکننده استخراج شود.

5. آزمون ضربه چارپی (Charpy V-Notch)

آزمون ضربه چارپی از آزمون‌های کلیدی در ارزیابی اتصالات سرویس دمای پایین است.

در این آزمون، نمونه‌ای با شیار استاندارد در دمای مشخص توسط آونگ ضربه می‌خورد و انرژی جذب‌شده برای شکست نمونه اندازه‌گیری می‌شود.

این آزمون اطلاعاتی درباره رفتار ماده در شرایط آزمون فراهم می‌کند و برای ارزیابی چقرمگی اهمیت دارد. با این حال، نتیجه آزمون به‌تنهایی جایگزین تحلیل کامل شکست یا بررسی تمام شرایط بهره‌برداری نیست.

موارد مهم در ارزیابی آزمون عبارت‌اند از:

• دمای انجام آزمون

• ابعاد و جهت‌گیری نمونه

• انرژی جذب‌شده

• تعداد نمونه‌ها و معیار پذیرش

• ارتباط نمونه با ذوب و عملیات حرارتی محصول

• انطباق نتایج با نسخه استاندارد و سفارش خرید

اگر ضخامت یا شکل قطعه اجازه تهیه نمونه استاندارد را ندهد، نحوه انجام آزمون یا شرایط معافیت باید بر اساس استاندارد حاکم بررسی شود؛ نباید نبود نمونه را بدون بررسی الزامات، به معنی قبولی قطعه تلقی کرد.

6. تفاوت ASTM A420 با ASTM A234

این دو استاندارد هر دو برای اتصالات فولادی به کار می‌روند، اما محدوده سرویس و الزامات آن‌ها متفاوت است.

موضوع	ASTM A420	ASTM A234
کاربرد اصلی	سرویس دمای پایین	اتصالات فولادی کربنی و آلیاژی برای سرویس‌های متداول و دماهای بالا یا متوسط، طبق گرید
تمرکز مهم	چقرمگی در دمای پایین و آزمون ضربه	خواص مکانیکی، ترکیب و الزامات متناسب با گرید و سرویس
نمونه گریدها	WPL3، WPL6، WPL8، WPL9	WPB، WPC، WP11، WP22 و گریدهای دیگر
انتخاب نهایی	بر اساس دمای طراحی و الزامات ضربه	بر اساس دما، فشار، ترکیب، کد طراحی و الزامات پروژه

A420 را نباید صرفاً به‌عنوان نسخه جایگزین A234 در نظر گرفت. انتخاب هر استاندارد باید بر اساس شرایط طراحی و نیازهای واقعی سرویس انجام شود.

7. ارتباط ASTM A420 با ASTM A333 و ASTM A350

در طراحی یک سیستم لوله‌کشی، قطعات مختلف باید از نظر خواص مکانیکی، دمای سرویس و الزامات کد با یکدیگر سازگار باشند.

• ASTM A333: استاندارد لوله‌های فولادی برای سرویس دمای پایین.

• ASTM A420: استاندارد اتصالات فولادی برای سرویس دمای پایین.

• ASTM A350: استاندارد برخی فلنج‌ها، اتصالات فورج‌شده و قطعات مشابه که برای کاربردهای نیازمند آزمون ضربه و سرویس دمای پایین تعریف شده‌اند.

وجود این استانداردها در یک پروژه به معنی برابری خودکار گریدهای آن‌ها نیست. برای مثال، WPL6، گرید متناظر لوله یا گرید فلنج را نباید تنها بر اساس شباهت کاربردی، بدون بررسی کد طراحی و مدارک مواد جایگزین کرد.

8. جوشکاری اتصالات ASTM A420

جوشکاری اتصالات سرویس دمای پایین باید به‌گونه‌ای انجام شود که خواص موردنیاز فلز پایه و ناحیه جوش حفظ شود.

عوامل مهم عبارت‌اند از:

• انتخاب روش اجرایی جوشکاری تأییدشده (WPS)

• انتخاب فلز پرکننده سازگار با گرید و شرایط سرویس

• کنترل ورود حرارت و دمای بین‌پاسی

• مدیریت شرایط پیش‌گرم و عملیات حرارتی پس از جوشکاری، در صورت الزام

• بررسی چقرمگی فلز جوش و ناحیه متأثر از حرارت، در صورت درخواست پروژه

• انجام آزمون‌های غیرمخرب مطابق کد طراحی

در سرویس دمای پایین، تنها استحکام فلز جوش کافی نیست؛ چقرمگی فلز جوش و ناحیه متأثر از حرارت نیز ممکن است اهمیت حیاتی داشته باشد.

هرگونه پیش‌گرم، عملیات حرارتی پس از جوشکاری یا آزمون تکمیلی باید مطابق گرید، ضخامت، روش اجرایی و الزامات کد تعیین شود. یک دستورالعمل یکسان را نمی‌توان به همه گریدهای A420 تعمیم داد.

9. کنترل کیفیت و مدارک فنی

برای اطمینان از انطباق اتصال با ASTM A420، بررسی مدارک فنی و ردیابی محصول ضروری است.

موارد مهم عبارت‌اند از:

1. گواهی بازرسی مواد و ترکیب شیمیایی

2. نتایج آزمون کشش و خواص مکانیکی

3. گزارش آزمون ضربه چارپی در دمای مقرر

4. سوابق عملیات حرارتی

5. کنترل ابعاد و ضخامت

6. علامت‌گذاری گرید و شماره ذوب

7. بررسی آزمون‌های غیرمخرب موردنیاز

8. مدارک جوشکاری و بازرسی جوش، در صورت کاربرد

9. انطباق با ویرایش استاندارد و الزامات سفارش خرید

طبق الزامات استاندارد، اتصالات جوشی ذوبی لب‌به‌لب باید مشمول بازرسی رادیوگرافی موردنیاز باشند. آزمون هیدرواستاتیک نیز در ASTM A420 به‌صورت الزام عمومی برای خود اتصال تعریف نشده است؛ هر الزام اضافی باید از کد طراحی یا سفارش خرید بررسی شود.

گواهی مواد باید به‌طور روشن نشان دهد که محصول، گرید، وضعیت عملیات حرارتی و نتایج آزمون‌های موردنیاز با سفارش مطابقت دارند.

10. کاربردهای صنعتی اتصالات ASTM A420

بسته به گرید، شرایط طراحی و الزامات پروژه، اتصالات ASTM A420 می‌توانند در کاربردهای زیر مورد استفاده قرار گیرند:

• خطوط انتقال سیالات سرد در صنایع نفت و گاز

• خطوط فرایندی پالایشگاه‌ها و مجتمع‌های پتروشیمی

• سامانه‌های تبرید صنعتی

• تجهیزات و خطوط سرویس برودتی

• بخش‌هایی از سامانه‌های ذخیره‌سازی و انتقال سیالات در دمای پایین

• خطوط تحت فشار که کد طراحی آن‌ها به چقرمگی ضربه‌ای مشخص نیاز دارد

این موارد، نمونه‌هایی از کاربردهای بالقوه هستند؛ مناسب بودن هر گرید باید با دمای طراحی، فشار، مشخصات ماده و الزامات مهندسی پروژه تأیید شود.

11. راهنمای انتخاب و خرید

برای انتخاب اتصال مناسب، موارد زیر باید پیش از خرید مشخص شوند:

• حداقل و حداکثر دمای طراحی

• فشار طراحی و ضخامت موردنیاز

• نوع اتصال و استاندارد ابعادی

• گرید دقیق متریال

• الزامات آزمون ضربه و معیار پذیرش

• کد طراحی حاکم بر سیستم

• الزامات جوشکاری و آزمون‌های غیرمخرب

• نوع مدارک بازرسی و قابلیت ردیابی محصول

در سرویس‌های بسیار سرد، انتخاب گرید صرفاً بر اساس قیمت یا استحکام کششی مناسب نیست. چقرمگی، کیفیت عملیات حرارتی، نتایج آزمون و سازگاری قطعات متصل‌شونده باید به‌صورت یکپارچه ارزیابی شوند.

در پتروفیتینگ، شناخت استانداردهای مواد و تفاوت گریدهای اتصالات به بررسی دقیق‌تر مشخصات فنی و انتخاب تجهیزات متناسب با الزامات پروژه کمک می‌کند. پیش از نهایی‌کردن سفارش، تطبیق گرید، ابعاد، دمای طراحی و مدارک آزمون با مشخصات فنی پروژه ضروری است.

12. جمع‌بندی

ASTM A420 استاندارد مهمی برای اتصالات فولادی کربنی و آلیاژی در سرویس دمای پایین است. چهار گرید WPL3، WPL6، WPL8 و WPL9 از نظر ترکیب شیمیایی، مقدار نیکل و دمای آزمون ضربه تفاوت دارند.

WPL6 عمدتاً یک فولاد کربنی برای سرویس دمای پایین است؛ WPL9 دارای نیکل کمتر از WPL3 و WPL8 است؛ WPL3 برای شرایط دمایی پایین‌تر طراحی شده و WPL8 با حدود 9 درصد نیکل در برخی کاربردهای کرایوژنیک مطرح است.

با این حال، دمای آزمون ضربه را نباید معادل حداقل دمای مجاز سرویس دانست. انتخاب صحیح نیازمند بررسی دمای طراحی، کد مربوطه، ضخامت، عملیات حرارتی، کیفیت جوشکاری و مدارک بازرسی است.

پتروفیتینگ با ارائه محتوای تخصصی درباره استانداردهای لوله‌ها، اتصالات و سایر اجزای سیستم‌های پایپینگ، به شناخت بهتر ویژگی‌های فنی تجهیزات صنعتی کمک می‌کند. در نهایت، انتخاب اتصال مناسب باید بر پایه الزامات مهندسی، مدارک معتبر مواد و شرایط واقعی بهره‌برداری انجام شود.

پرسش‌های متداول

ASTM A420 برای چه قطعاتی استفاده می‌شود؟

برای اتصالات فولادی کربنی و آلیاژی، مانند زانویی، سه‌راهی، تبدیل و کپ، که برای سرویس دمای پایین طراحی شده‌اند.

تفاوت WPL6 و WPL3 چیست؟

WPL6 عمدتاً فولاد کربنی است و دمای آزمون ضربه متداول آن حدود منفی 45 درجه سانتی‌گراد است؛ WPL3 حدود 3.2 تا 3.8 درصد نیکل دارد و دمای آزمون ضربه آن حدود منفی 100 درجه سانتی‌گراد است.

چرا در WPL8 از نیکل بیشتری استفاده می‌شود؟

نیکل بالا به دستیابی به چقرمگی مناسب در دماهای بسیار پایین کمک می‌کند. WPL8 معمولاً در دمای آزمون ضربه حدود منفی 195 درجه سانتی‌گراد ارزیابی می‌شود.

آیا WPL6 و A333 Gr.6 یک استاندارد هستند؟

خیر. ASTM A333 Gr.6 گرید لوله است، در حالی که ASTM A420 WPL6 گرید اتصال است. هر دو برای سرویس دمای پایین مطرح‌اند، اما استاندارد و الزامات آن‌ها متفاوت است.

آیا همه اتصالات ASTM A420 باید آزمون ضربه داشته باشند؟

الزامات آزمون ضربه و پذیرش باید بر اساس گرید، نسخه استاندارد، شرایط سفارش و الزامات تکمیلی پروژه بررسی شوند. برای تأیید انطباق، به گزارش آزمون واقعی محصول مراجعه کنید.

مهم‌ترین مدارک خرید اتصالات ASTM A420 کدام‌اند؟

گواهی مواد، ترکیب شیمیایی، خواص مکانیکی، نتایج آزمون ضربه، سوابق عملیات حرارتی، علامت‌گذاری و قابلیت ردیابی محصول از مهم‌ترین مدارک هستند.

برای آشنایی بیشتر با استانداردهای صنعتی و مشخصات فنی تجهیزات پایپینگ، مطالب تخصصی پتروفیتینگ را دنبال کنید.

 

 

A420 WPL ( 3 , 6 , 8 , 9 )

پتروفیتینگ تولید کننده اتصالات فشار قوی 

 

اتصالات لوله  ASTM A420  یک نوع اتصالات لوله جوش با لب هستند که معمولا از لوله های فولادی با گرید ASTM A333 GR6 تولید میشوند.

اتصالات لوله ASTM A333 GR6 از آلیاژ فولاد کربنی ساخته شده است که از کربن ، فسفر ، منگنز ، گوگرد و سیلیکون تشکیل شده است.

استنلس استیل a420 یک فولاد با کربن بالا حداقل کروم و مقدار 12% است. مانند هر فولاد ضد زنگ دیگر ، این گرید از طریق عملیات حرارتی میتواند سخت شود .

در حالت آنیل مقاومت در برابر خوردگی آلیاژ 420 ، خاصیت مقاومت خوبی در برابر خوردگی را ایجاد میکند . این گرید به دلیل 12% درصد کروم بیشترین سختی را در بین سایر گرید های استنلس استیل دارد.

 

 

 

ترکیب شیمیایی A420 

%13 کروم 

%1 منگنز 

%1 سیلیس 

%2 کربن

%4 فسفر

%3 سولفور

 

خصوصیات مکانیکی A420 

 نقطه ذوب : 2649_2750 درجه فارنهایت 

چگالی : 7.73 

ماشینکاری A420 مشابه ماشینکاری فولادهای با کربن بالا است. این ورق هارا میتوان به راحتی در حالت آنیل ماشینکاری کرد.

 

کاربرد آلیاژ 420  

این فولاد به دلیل خصوصیاتی که دارد کاربرد گسترده ای نیز دارد ، مهم ترین کاربرد این گرید:

تیغ های برش 

ولو های سوزنی 

                

مقاومت A420 در برابر خوردگی 

 

در شرایط سخت کاری فولاد های گرید A420 در برابر آب، قلیایی ها، هوا و اسید های خفیف مقاوم هستند.

خواص مقاومت در برابر خوردگی استنلس استیل A420 در شرایط آنیل تمایل به کاهش دارند.مقاومت در برابر خوردگی گرید 420 نسبت به آلیاژهای گرید 430 فریتیک با 17% کروم فولاد های گرید 410 و سایر گرید های آستنیتی پایین تر است.

 

این آلیاژ در صنایع پتروشیمی و بیشتر برای اتصالات جوشی استفاده میشود. که معمولا برای تولید اتصالات جوشی کاربرد دارد نه دنده ای.

برای تولید این آلیاژ ابتدا میلگرد را به صورت ریخته گری تولید میکنیم سپس سطح قطعه را میتراشیم تا پوسته ریخته گری از روی قطعه خارج شود. بعد از ماشین کاری قطعه به قسمت فورج برای تراکم ملکولی بالا انتقال داده میشود بعد از فورج قطعه به صورت پیش فرم برش داده

و سایز میکنیم.

 

 

سپس به قطعه را تا دمای 1200 درجه حرارت میدهیم و به صورت پیش فرم داخل قالب گذاشته تا فرم اصلی قطعه را به خود بگیرد.

مهم ترین نکته آلیاژ A420  پوسته بالای آن است که به همین دلیل این قطعه را دو بار فورج میکنیم.

 

 

پس از یک مرحله فورج قطعه را شات بلاست میکنیم و بعد از آن دومرتبه قطعه را در دمای 650 درجه سانتیگراد حرارت میدهیم و  دوباره فورج میکنیم تا سطح نامناسبی که در اثر فورج اولیه ایجاد شده بود از بین برود اصطلاحا به آن اتو کردن گفته میشود که پس از آن دوباره قطعه فورج میشود تا شکل و زیبایی قطعه ایجاد میشود که بعد از سه بار فورج کردن قطعه آماده ماشین کاری میشود. 

بعد از این مرحله قطعه وارد عملیات حرارتی میشود که تنش زدایی شود , سپس به قسمت ماشین کاری انتقال داده میشود تا طبق متریال درخواستی و  استانداردهای جهانی تولید شود.